Menu

In Memoriam.

Nico Koolsbergen, 02.10.1945 – 08.05.2018

“Gottes zeit ist die allerbeste Zeit”

Nico Koolsbergen, ge­bo­ren in Monster op 2 oktober 1945, is niet meer onder ons.
“De gro­te boom is om­ge­val­len” zo­als er zo tref­fend op de rouw­kaart staat. Nico is vrij plot­se­ling door een hart­stil­stand over­le­den op 8 mei in Bu­del-Schoot. Hij was al­leen thuis en voel­de zich plot­se­ling niet goed. He­laas kwam hulp te laat.

Nico was een be­vlo­gen schrij­ver, jour­na­list in hart en nie­ren. Hij schreef ja­ren­lang een drie­maan­de­lijk­se column voor ons op de website van alpha-zob. Van­daar dit ‘In Me­mo­ri­am” ter ere van hem.
Hij was ge­trouwd met Corry Sierts en sa­men had­den zij 2 kin­de­ren: Mascha en Alrik. Bei­den wa­ren trot­se en lie­ve groot­ou­ders van 6 klein­kin­de­ren.
Het is tref­fend dat N­ico de al­ler­laat­ste co­lumn die hij moest schrij­ven al klaar had lig­gen. Op de dag van zijn be­gra­fe­nis, 14 mei, werd de co­lumn ge­plaatst op de site. U kunt hem na­le­zen op www.alpha-zob.nl

Zo­als ge­zegd had Nico van jongs af aan een pas­sie voor schrij­ven. Bo­ven­dien was hij ui­ter­ma­te nieuws­gie­rig en wil­de van al­les het naad­je van de kous weten. Dat re­sul­teer­de in een baan bij de krant waar hij zich he­le­maal op zijn plek voel­de. Als 19-ja­ri­ge be­gon hij na zijn eind­ex­amen H.B.S. als be­gin­nend jour­na­list bij Dag­blad Trouw in Den Haag op de re­dac­tie.
In eer­ste in­stan­tie was hij stads­ver­slag­ge­ver, la­ter werk­te hij als par­le­me­ntair jour­na­list en was vaak op het Bin­nen­hof te vin­den.
Na zijn werk bij Trouw kreeg hij een baan bij het ANP (Al­ge­meen Ne­der­lands Pers­bu­reau) waar hij Corry ont­moet­te. Zij werk­te daar als re­dac­tie­as­sis­tente. Ze trouw­den in 1968 en kre­gen Mascha en Alrik.
In 1969 be­gon Nico als ra­yon-re­dac­teur bij het Bra­bants Dag­blad. Hij werd daar res­pec­tie­ve­lijk eind­re­dac­teur nieuws­re­dac­tie, re­dac­teur W­onen-ka­tern, Gees­te­lijk Le­ven en Kunst.

Begin 2000 werd Nico ge­boeid door de Al­pha-cur­sus. Hij was ge­cha­rmeerd van het in­ter­ker­ke­lijk as­pect zo­als dat bij de PKN-ge­meen­te Kruis­punt naar voren kwam. Men werk­te samen met RK, PKN, Evan­ge­li­sche Ge­meen­te, Chr. Ger. en NGK.
Dat sprak hem aan omdat, zoals hij zei: “de muur­tjes tus­sen de ker­ke­lijke in­sti­tu­ten weg­val­len en al­leen de kern van het evan­ge­lie over­blijft.” En daar ging het vol­gens hem om. La­ter heeft Nico zelf in zijn woon­plaats ver­schil­len­de cur­sus­sen ge­leid in sa­men­wer­king met de pas­toor van de pa­ro­chie, toen­ter­tijd pas­toor F. Spooren.
Zelf was Nico lid van de An­gli­caan­se Tri­ni­ty-church in Eind­ho­ven, later Waalre.
Hij schreef twee boe­ken over the­o­lo­gie:
Zijn le­vens­ver­haal wordt be­schre­ven in: "Aan de zij­lijn", ge­schre­ven van­uit zijn ker­ke­lij­ke ach­ter­grond (ger. vrij­ge­maakt), (maart 2014).
Zijn eer­ste the­o­lo­ische boek heet: "Het Klein The­o­lo­gisch La­by­rinth". Een ver­volg daar­op ver­scheen in no­vem­ber 2014:
“Het woord on­der vuur”.
Be­hal­ve le­zen wa­ren klas­sie­ke mu­ziek, films, fo­to­gra­fie en in vroe­ge­re tij­den klus­sen, fer­ven­te hob­by’s van Nico. Zo­als met al­les, stort­te hij zich vol over­gave en pas­sie op de­ze din­gen.
Hij leed aan de aan­doe­ning ap­neu en zei vaak: ie­de­re dag is weer een ca­deau dat ik uit de he­mel krijg. Ik krijg er ge­woon tijd bij van onze lie­ve Heer.”
De laat­ste tijd ging het niet meer zo goed met zijn li­cha­me­lij­ke con­di­tie en moest hij vaak rus­ten.
Tot op de al­ler­laat­ste dag, 8 mei, was Nico ac­tief in den­ken en in doen. Zijn vrouw Corry, zijn kin­de­ren en klein­kin­de­ren, zijn ve­le vrien­den en ken­nis­sen en zijn con­tac­ten, zul­len hem zeer mis­sen.